اگه سربزير و متفكر و توی خودش باشه، ميگن: افسردگی داره، روانيه، سيماش قاطيه!

اگه بگو و بخند و شاد و شنگول باشه، ميگن: جلفه، دلقكه، هجوه!

اگه چاق و اضافه وزن داشته باشه، ميگن: شكموئه، پرخوره، مال مفت تور كرده!

اگه لاغر و جمع و جور و ميزون باشه، ميگن: كنسه، نخوره، حمال وارثه!

اگه از حقش دفاع كنه و زير بار زور نره، ميگن: جنجاليه، با همه دعوا داره، خروس جنگيه!

اگه از حقش بگذره و گذشت كنه، ميگن: بی عرضه س، حيف نون و دست و پا چلفتيه!

اگه اهل تحقيقات و كتاب باشه، ميگن: اينو، واسه ما شده آقای مطالعه!

اگه با عيالات متحده ش مشكلی نداشته باشه، ميگن: زن ذليله، زن نگرفته، شوهر كرده!

اگه مرد سالار و حرف، حرف خودش باشه، ميگن: انگار كلفت آورده!

اگه دست به جيبش خوب باشه و به مردم كمك كنه، ميگن: پول پارو ميكنه، اهل زد و بنده!

اگه اهل بريز و بپاش و ولخرجی نباشه، ميگن: پولهاشو انبار ميكنه، جون به عزرائيل نميده!

اگه زبون باز و متملق و چاخان باشه، ميگن: معاشرتيه، فوق العاده س، دوست داشتنيه!

اگه راست و درست و بی كلك باشه، ميگن: هيچی نميشه، به درد لای جرز ميخوره!

و بالاخره اگه هر روز ايميل ميزنه نميگن مارو دوست داره به يادمون هست،ميگن :

بيکاره ، معلوم نيست کی کار ميکنه وای بحال اونايی که اين يارو واسشون کار ميکنه !!!!!!

خواننده گرامی آقای حسین جعفری در نامه ای طولانی  که در آن «مقام معظم رهبری» را نیز مورد خطاب قرار داده است، شکوه و نگرانی خود را چنین بیان می کند:

«آن حرفی را که درپایان این نوشته می خواهم بیاورم، بهتراست همین ابتدا  بنویسم تا هم خیال شما و هم خیال من راحت شده و روشن شود که مقصود و مقصد من ازنوشتن این مطلب چیست.

من اعتراضم به گردانندگان جمهوری اسلامی است و رفتاری که با عده کثیری ازشهروندان ما پیش گرفته اند. رفتاری که حتی شایسته شأن ومنزلت حیوان هم نیست. باورکنید، حقیقت را می نویسم وبه آن عمیقا اعتقاد دارم. کاری که اینها با مردم ایران می کنند، باز تاکید می کنم حقیقتا شایسته حیوان هم نیست. چگونه وجدان ما می تواند بپذیرد که انسانها در کشوری به نام جمهوری اسلامی کتک می خورند و محکوم به خوردن ضربه های شلاق می شوند؟ درقرن بیست ویکم در بسیاری از کشورهای جهان، دیگر نه حیوانات را کتک می زنند نه شلاق.  البته مقصودم از کاربرد فعل "نم یزنند" اشاره ام به مردم سرزمین هایی است که در آن، انسانها حکومت می کنند. دراین سرزمین ها، حتی حیوانات هم احترام و ارزش خود را دارند و معاف از شلاق و کتک خوردن، چه رسد به انسانها.

اگرحیوانات سرتاسرجهان، حتی درعقب افتاده ترین مناطق گیتی را در نظر گیریم، واقعیت آنست که حیوانات از بدو پدید آمدنشان بر روی کره زمین، فارغ ازهرگونه شرایط زیستی، به سبب دلیلی کاملا آشکار، هرگز یکدیگر را شلاق نمی زده اند، ازآنجا که شلاق هم مانند دهها هزار ابزار و آلات آزار و اذیت و شکنجه، از ابداعات همین آدم ابوالبشراست برای نشان دادن خشونت، قدرت و سبعیت خود و مجبورساختن حیوانات به اطاعت اوامر او. این اشرف مخلوقات درحقیقت شلاق را ابتدا برای تأدیب حیوانات نافرمان ساخته و به کارمی برده است. سپس کاربرد آنرا به همنوعانش هم تسری داده است. درحقیقت آدم های حیوات صفت، آنرا علیه انسانها به کار برده اند. اما همان گونه که درابتدای این مطلب نوشتم، امروزه دردنیای متمدن کسی جرات ندارد دست روی حیوانات بلند کرده آزاری به آنان رساند، چه رسد که آنها را با شلاق مورد تنبیه و تادیب قراردهد.  اما در مملکت ما، با کمال تاسف و به یمن عطوفت اسلامی و از تصدق سرحکومتی به نام جمهوری اسلامی، کسانی که ادعا می کنند انسان هستند، انسانهای متمدن را، انسانهای تحصیل کرده را که عالیترین دوره های تحصیلی و تخصصی را در بهترین دانشگاه های دنیا گذرانده اند، علاوه بر انواع و اقسام آزارهای جسمی، جنسی، روانی و محروم ساختن ازبدیهی ترین حقوق انسانی، گاه به سی، پنجاه، هفتاد و دویست ضربه شلاق هم محکوم می کنند. 

آیا کسانی که ادعای رهبری و اداره و مدیریت این جامعه نمونه و منحصربفرد در جهان و درتاریخ، یعنی جمهوری اسلامی را برعهده دارند، هرگز تصورکرده اند هنگامی که انسانی زیر ضربه های شلاق انداخته می شود ، اثر روانی چنین عمل پست تر از اعمال حیوانی، تاپایان عمر درذهن قربانی باقی می ماند وهمین امرچه بسا، سبب پدیدآمدن بیماری های گوناگون روانی درشخص شلاق خورده می شود؟

من از شما مقام محترم ومعظم رهبری سوال می کنم، البته امیدوارم ناراحت نشوید و به دل نگیرید و در صدد تلافی و انتقام برنیایید، چون جایی خوانده ام که تنها خداست که مصون ازهرگونه پرسشی است و نمی تواند مورد سوال قرارگیرد و نیز کسانی که ادعای خدایی می کنند، البته ازمورد سوال قرارگرفتن متغییر می شوند.  اما شکرخدا نه مقام معظم خدا هستند و نه خوشبختانه تاکنون ادعای خدایی کرده اند و نه به حمدالله رفتار و کرداری خداگونه دارند.  از انتقاد هم از قرار استقبال می فرمایند، جایی که به لفظ مبارک فرموده اند: "من حرفی ندارم مورد انتقاد واقع شوم، انتقادهم البته می کنند....". ازاین روی با خیال آسوده و بدون بیم از خشم وغضب وانتقام و رویدادها و حوادث ناگوار و ناگهانی بعدی، ازمقام معظم انتقاد که معاذالله، اما پرسش می کنم آیا هرگز تصورکرده اید اگرروزی وروزگاری پیش آید و حضرت عالی بعنوان مثال، به خوردن هفتاد و پنج ضربه شلاق محکوم شوید، آیا هرگزتجسم فرموده اید پس ازپایان این ضربه های شلاق، فارغ از رنجی که جانتان تحمل کرده است، دچار چه لطمه شدید روحی خواهید شد؟ طبیعی است پاسخ مشخص و کاملا آشکاراست. ازهمین روی مجددا ازمقام معظم جسارتا پرسش می کنم، این چه رسم و شیوه پست تر ازحیوانیست که هنوز درقرن بیست و یکم، با اطلاع و آگاهی شما، بر ما می بایستی جاری شود؟ آیا به این ترتیب خود با دست خویش برتعداد "روانپریشان" جامعه نمی افزایید و دامنه مشکلات اجتماعی خود را از آنی که گرفتارش هستیم گسترده تر نمی سازید؟ این بود آن جامعه ای که نویدش را به ما می دادید؟

آیا هرگز تصورکرده اید مجازات های ما اگر به کلی حذف هم نشود، دست کم می بایستی هماهنگ با دیگر اندامهای جامعه ما شده وهمان سان پیشرفت کرده باشد و با آنان همخوانی داشته باشد؟ درجایی که به جای استر و اسب وسایر چهارپایان ازهواپیمای جت، به جای ذغال و مداد از کامپیوتر، به جای نعره زدن ازبلندگو، حتی به جای شمشیر و تیر و کمان و کمند، از تفنگ و نارنجک و کلاشنیکف و خمپاره و بمب، به جای فرستان شاطر و پیک و کبوتر، از ای میل، به جای نامه از فکس و ای میل و به جای .... استفاده می شود، چرا بایستی این انسانها را با محکوم کردن به ضربات شلاق که ابزاری است متعلق به قرون وسطی، به چنین روز و روزگاری و به چنین بیماری های روانی مبتلا سازیم و چنین جنایت وخباثتی درباره بخشی از مردمان جامعه خود روا داریم؟

آیا این گونه قوانین واین قانون گزاران، ملت ایران را حتی کمتراز حیوانات فرض نکرده اند که شلاق زدن را برایمان به عنوان ماده ای قانونی تصویب کرده و به آن جامه اسلامی هم پوشانده اند تا از هرگونه انتقادی مصون بمانند؟ فرض کنید این یک دستور اسلامی باشد، آیا امروزه به عنوان دیه، فدیه، جزیه، شتر رد وبدل می کنند؟ باز تاکید می کنم امروزه حتی حیوانات را هم کتک نمی زنند. آنوقت فیلم سازی حساس وخلاقی چون نوری زاد را در زندان، درحالی که دستش ازهمه عالم و آدم کوتاه است به قصد کشت به باد کتک می گیرند تا شخصیت او را خردکنند؟ گیرم شخصیت او را و بقیه نوریزاد ها، عیسی سحرخیزها وهزاران انسان گمنام و ناشناس  را خرد کردید و "نور" را از آنان گرفته و آنها را به تاریکی کشاندید، چه چیزی عاید اجتماع ما خواهدشد؟ آیا هنگام آن نرسیده است تا به جای کتک و شلاق و اعدام و حبس های طولانی و وثیقه های سنگین و کمرشکن و ساختن زندانهای گوناگون به فکر چاره ای اساسی باشیم و جامعه خود را، قوانین خود را، رفتار و روش خود را با دیگر جوامع دنیا هماهنگ سازیم؟  چرا از گفتن این حقیقت که قوانین اسلامی به هیچ وجه با خواست های امروزی جامعه متمدن بشری همخوانی ندارد، دچار خشم می شویم و از بیان آشکار آن وحشت داریم و حاضریم گوینده را حتی تا حذف فیزیکی تنبیه کنیم تا مثلا درس عبرتی برای دیگران باشد و  چنین حقایقی را بیان نکنند؟  آیا هرگز اندیشیده ایم چنانچه روزی جامعه ای براساس تعالیم قرآن و براساس آنچه فقها پیشنهاد کرده اند و می کنند ودرتوضیح المسائل خود آورده اند، جامعه ای برآن پایه واساس به وجود آوریم، آن جامعه چه شکل و روش وحشتناکی خواهد داشت که نه به درد این دنیایمان خواهد خورد و نه به درد آخرتمان؟ آیا زمان آن نرسیده است که اقرارکنیم جمهوری به شیوه اسلامی به هیچ وجه با شرایط امروزی همخوانی ندارد و شیوه حکومتی ما هم می بایستی به جای عقب گرد، روبه جلو رفته و با دیگر پیشرفت ها همخوانی داشته باشد؟

اگربه هواپیما، اتومبیل، ترن، تلویزیون، تلفن، رادیو، اینترنت، ماهواره، فکس و.... که همه ازمظاهرتمدن امروزی هستند مجهزشده ایم، اگر قادریم قلب انسان را با قلب انسانی دیگر تعویض کنیم، اگرمی توانیم درکرات دیگرانسان فرودآریم، چرا قوانین مدنی ما، قوانین مذهبی ما با مسائل روز همخوانی نداشته باشد؟ آیا فقهی که در یک هزارسال پیش یکهزارودویست سال پیش، یکهزاروچهارصد سال پیش تدوین شده، پاسخگوی نیازهای امروزی ماهست؟ گرفتاریهای ما را دراعماق اقیانوس ها، ماورای جو، کرات دیگر و.... با افاضات کلینی و ابن بابویه وجامع عباسی شیخ بهایی می توان حل کرد؟ یا این قوانین را نیزمی بایستی با دیدی روشن تر، با ذهنی بازتر با نیازهای روز منطبق کنیم و آنی را که پاسخگوی مشکلاتمان است و معضلات امروزی ما را حل خواهد کرد، تدوین کرده ومورد استفاده قراردهیم؟ آیا زمان آن نرسیده است که با شجاعت وجسارت، این نیاز جامعه را جامه عمل بپوشانیم؟

مجددا بازمیگردم به ابتدای سخن و بازپرسشی دارم زدانشمندان مجلس. آیا هنوز درقرن بیست ویکم باید برای تربیت و تادیب انسانها ازمشت و لگد وشلاق استفاده کرد؟ یادتان هست حتی درهمین ایران عقب افتاده ما، منظورم  آنوقت هایی است که ایران عقب افتاده بود، حال که به یمن امدادهای غیبی، الحمدالله تبدیل به یکی ازابرقدرت ها شده وسرنوشت جهان را تعیین و تبیین می کند، بخشی ازمدیریت جهان باماست وسرنوشت دنیا را رقم میزنیم، منظورم زمان حال نبود، مقصودم آن ایران «عقب افتاده» غیراسلامی است که اگرخاطرتان باشد، تنبیه بدنی را درمدارس هم منع کرده بودند؟ آیا ما به جای پیشرفت دچار پسرفت شده ایم که اکنون درزندان های ما، زندانهای عادی ما و بدترازآن درزندانهای سیاسی ما، با زندانیان سیاسی باکسانی که ازبالاترین بهره های هوشی برخوردارند، دربهترین دانشگاههای جهان تحصیل کرده اند وبالاترین مدارک علمی را دارند، درحالیکه جوامع دیگرآنان را برروی سرخود قرارمیدهند، بهترین جوایز را به افکارآنان، به کردارآنان، به ساخته های ذهنی آنان میدهند، اما ما با آنان بدترازحیوانات مقابله کنیم و آنان را بازجویان وزندانبانان که عده بسیاری ازآنان نادان، عقده ای، محرومان جنسی هستند، به باد ناسزا وکتک وشلاق می گیرند زیرا به آنان اینگونه تلقین شده که این اسیران، غیرازما که به قدرت رسیده ایم وفعلا براسب مراد سواریم،  فکرمی کنند و با راه و روش ما موافقت ندارند؟ تاکی میخواهیم شاهد رونق دانشگاههای اروپا وآمریکا بواسطه کاروخدمت استادان ایرانی دراین مراکزفرهنگی جهان باشیم وخودازآن محروم؟ تاکجا وکی می بایستی نیازهای بیمارستان های اروپا وآمریکا را پزشکان ایرانی تامین کنند؟ خود شاهد هستید که دست کم یکهزارچهره نخبه ودرجه یک ایرانی درسراسردنیا، به صورت سرانگشتی میتوان نام برد که دراغلب زمینه ها ورشته ها موجب اعجاب جهانیان شده اند. چرا این سرمایه های عظیم معنوی را به این آسانی و دودستی تقدیم جامعه جهانی می کنیم درحالیکه بیش از هرکشوری خود، به علم وتخصص وتجربه وسرمایه آنان نیازداریم؟ درهمین یکسال گذشته چندهزارنفررا ازراه مرزهای قانونی وغیرقانونی ایران ازدست دادیم؟ چرا رفتاری با مردم خود پیش گرفته ایم وتعمدا آنها را تشویق به مهاجرت می کنیم؟ آیا این عده ای که مملکت ما را میگردانند، دشمنان قسم خورده کشورماهستند که کمربه ازبین بردن ایران بسته اند تا این آب وخاک را ازنخبه ها و تحصیلکردگان خالی نسازند، دست ازافکارقرون وسطایی خود برنخواهندداشت.  مگردرقرن بیست ویکم میتوان با "علوم انسانی" مبارزه کرد ودانشگاهها را اسلامی کرد. تئوری داروین و تیکو براهه و فلسفه کانت راکنارگذاشت و بازگشت به تئوری آدم وهوا وگندم خوردن آنان و"جابلقا وجابلسا" وانهارشیروعسل  ومسطح بودن کره زمین و...

بازمی گردم به شلاق و شلاق زدن. واقعا برسرجامعه ما چه بلایی آمده است؟ چرا ما ازمقام انسانی تنزل کرده و حتی ازحیوانات وحشی هم حیوان ترو وحشی ترشده ایم؟  کدام حیوان را سراغ دارید که باشلاق سراغ همنوع خود برود؟  کدام حیوان را سراغ دارید که وقتی دید همنوعش به جای شمال راهی جنوب شده است اورا زیر لگد وکتک گرفته و روزگارش را سیاه کند که چرا تو راه مرا انتخاب نکردی؟ ما را چه بلایی به این روزگار وحشتناک انداخته است که گل های سرسبد اجتماعمان را که درجوامع دیگر برآنان قدرمینهند و برصدرمی نشانند، به زندانها برده و درآنجا با آنان این رفتارحیوانی وپست ترازحیوانی را انجام میدهیم؟ آیا اینهم توطئه استکبارجهانی است وآمریکای جهانخوار وسازمانهای مخفی و امنیتی آمریکا واسراییل وانگلیس وصهیونیست ها وبهایی ها؟ یا خودمان ناخودآگاه تبدیل به اسکتبارجهانی شده ایم و با هزینه خودمان کاری را انجام میدهیم که درنوشته ها و نطق هایمان، انجام آنرا به استکبارجهانی ودشمن خارجی وسازمانهای بیگانه ودیگران نسبت میدهیم وتصورمی کنیم آنها مشغول انجام آن هستند؟ نکند استکبارجهانی ازآستین خودمان بیرون زده است؟ چرا ما تبدیل به استکبارجهانی شدیم وکی این تیشه را که به ریشه خود میزنیم، برزمین خواهیم گذاشت وکی ازدست این دشمن نامرئی که تمام کوشش شبانه روزی اش صرف معدوم ساختن مملکت وملت وفرهنگ ماست آسوده خواهیم شد؟ به راستی مارا چه میشود و چه بلایی برسرما آمده است؟ به راستی چه بلایی به سرباغ آمد؟»

این هم از خواننده گرامی کیهان م. سعیدی که ظاهرا چیز دیگری می خواست و چیز دیگری به او قالب کردند:

سرتا پای آسمونها
از سر تا ته قصه ی ما
داد زدم خدا کجاست؟!
به داد پاهام برسه!
داد زدم صفا کجاست
مردونگی و شفا کجاست؟
که این نجاست لزج
این بازجوی مگس سمج
به داد ما بی تفاوته
ولی شاید اگر خدا بیاد
نگاشو بر بگردونه

داد زدم آخه خدا
خدای این کتک خورا
مام جزو آدمیزادیم
زیر فشار و بیدادیم
به مام نگاه کن بی وفا
سرتو بالا کن یه هوا

یهو دیدم یک چیزی شد
انگار صدامونو شنید
با رعد و برق پر صدا
خواب رو از چشم آدما
کانگورو کرد و خواب پرید...
بازجوهه پلکاشو درید
با ریش فلفل نمکی
خالی سیاه، خالی سفید
نفس گرفت تو لپاشو
فحش کشید و گفت پاشو
فکر کردی که الکیه؟
شلاق امروز کافیه؟
تازه هوا بارونی شد
دشمن ما فلونی شد
تازه خدای مهربون
ناظر این قپونی شد!

زدم دو دستی تو سرم
ببین چی خواستیم و چی شد

· تمام تیمهای شرکت کننده را مجاب می کردیم تا با نثار دسته گل بر مزار امام خمینی یاد و خاطره امام فقیدمان را زنده نگاه دارند. البته تیمهای دشمن و تیمهای کشورهایی که علیه ما در شورای امنیت سازمان ملل رأی دادند باید قبل از هر مسابقه این عمل را تکرار کنند نا اگر نمی دانند، بدانند که ملت ما دست از آرمانهای خودشان بر نمی دارند.

·  کمیته انظباطی فوتبال ایران "دیوید بکهام" را مشمول منشور اخلاقی دانسته و از نشستن روی نیمکت تیم انگلیس محروم می کرد.

· عده ای اوباش و کاملاْ خودسر، به اتوبوس اعضای تیم امریکاو انگلیس حمله می کردند و اعمال وحشیانه آنها در عراق را محکوم کرده و پرچمهای آنها را با سر دادن شعار "اینهمه لشکر آمده، به عشق رهبر آمده" به آتش می کشیدند تا روحیه مجاهدت در برابر دشمنان را به رخ آنها بکشند که مبادا فکر حمله نظامی به ایران را هم در سر بپرورانند.

· برای بالا بردن روحیه ایثار و شهادت طلبی، در نماز جمعه جهت حملات استشهادی به کاروان تیمهای دشمن ثبت نام بعمل می آمد.

· بخاطر محکوم کردن حملات اسراییل به کاروان صلح و رفتار ددمنشانه آنها در غزه و به پاس قدردانی از رأی ممتنع کشور لبنان در شورای امنیت به قطعنامه علیه ایران، جای کشورمان در این رقابتها را به کشور لبنان می سپردیم.

· برای تیمهای غیر مسلمان هر روز کلاس احکام  طهارت و آموزش نماز برگزار کرده تا در صورت پیروزی در میادین ورزشی بجای حرکات نا شایست، نماز شکر اقامه شود.

· به منظور قدردانی از اقدام شجاعانه کشور برزیل در پرونده هسته ای ایران، مراسمی در مسجد دانشگاه تهران برگزار می کردیم و به همه اعضای تیم فوتبال برزیل یکعدد چفیه به همراه پکیج کامل سخنرانی های آقای رییس جمهور در کشورهای کومور، افغانستان، بولیوی، ونزوئلا، چین، مالزی، اندونزی، سازمان ملل و سازمان خوار و بار جهانی را به آنها هدیه می دادیم و با دادن بیانیه ای نفوذ لابی صهیونیستی در ممانعت از راهیابی تیم ملی فوتبال ترکیه به جام جهانی را محکوم می کردیم.

· رییس جمهور اسلامی ایران بطور کاملاْ سرزده بر سر تمرین ملی غنا حاضر شده و مراتب قدردانی ملت ایران بمنظور حذف تیم امریکا را ابراز داشته و طی مصاحبه ای شکست تیم امریکا از تیم ملی غنا را درس عبرتی برای همه زورگویان عالم می داند و از امریکا می خواهد تا به خواست ملتها  احترام بگذارند. او همچنین طی همین مصاحبه اعلام می دارد که بزودی به همت ایران جام جهانی فوتبال با شرکت کشورهای غیر متعهدها هر ساله برگزار می شود و فیفا هم آنقدر زور بزند تا زوردانی اش جر بخورد. وی همچنین با افسانه خواندن ابداع فوتبال در انگلیس اذعان می دارد که ترکیب کمیته حاکم بر فیفا و نفوذ بریتانیایی تبارها در این کمیته باید تغییر کند.

رییس جمهور  اسلامی ایران همچنین همپای بازیکنان تیم غنا پا به توپ شده و هنر خود در فوتبال را هم به رخ جهانیان می کشد. در پایان هم رییس فدراسیون غنا از ایشان دعوت به عمل آورده تا بعد از دوران ریاست جمهوری تابعیت افتخاری غنا را پذیرفته و در هر پستی که خود تشخیص می دهد بازی کند.

· بمناسبت همزمانی رویداد جام جهانی با ایام ماه رجب و شعبان برنامه های شاد و متنوعی قبل از بازیها تدارک دیده خواهد شد. بدین منظور در هر استادیوم برنامه های سرود و مولودی خوانی توسط بهترین مداحان تهران به اجرا در خواهد آمد.

· در حمله ای که به محل اقامت تیم فوتبال انگلیس توسط دانشجویان خودجوش و همیشه حاضر در صحنه، صورت می گیرد اسنادی بدست می آید که نشان دهنده جاسوسی تیم انگلیس از مراکز هسته ای ایران و سایر مراکز امنیتی بدست می آید. رییس جمهور اسلامی ایران این حرکت دانشجویان را انقلاب سوم می نامد و سرپرست تیم فوتبال انگلیس به جاسوسی، دست داشتن در حوادث بعداز انتخابات و بمب گذاری در حزب جمهوری اعتراف می کند. در پایان هم با رأفت اسلامی به همه اعضای تیم کت و شلوار هاکوپیان هدیه داده و آنها را در اوج اقتدار به کشورشان مسترد می کنیم.

· سرمربی تیم اسلواکی به جرم مصاحبه با شبکه های ماهواره ای VOA و BBC فارسی، رادیو آزادی و رادیو فردا دستگیر می شود.

· برای قهرمان جام جهانی تور ویژه ایران گردی برگزار می شود تا آنها از نزدیک با فرهنگ غنی ملت ایران آشنا شوند. بدین منظور برنامه منحصربفرد بازدید از اماکن متبرکه، امام زادگان سراسر ایران، بقعه بی بی شهربانو، قبرستان ابن بابویه و منزل امام خمینی در خمین، قم و تهران برگزار می شود. همچنین بازدید از منازل مراجع دینی که مورد تأیید جامعه مدرسین حوزه علمیه قم باشند، نیز بصورت ویژه برگزار می شود.

· رییس قرارگاه خاتم الانبیا طی مصاحبه ای رسانه ای گزارش کاملی از درآمد و هزینه کرد ناشی از برگزاری رویداد جام جهانی فوتبال به مردم ارائه می دهد.

این متن توشته خانم بلقیس سلیمانی یکی از نویسندگان معاصر است.

من« دوشيزه مکرمه» هستم
وقتی زن ها روی سرم قند می سابند و همزمان قند توی دلم آب می شود

من «مرحومه مغفوره» هستم

خواهرانی که نگران «خیانت به قرآن» و نه چیز دیگر هستند، به آستان قدس رضوی مراجعه کنند که نرخ «وفاداری به قرآن» را نیز اعلام کرده است. برای اطلاعات بیشتر روی نرخ های بالا کلیک کنید تا شرح کامل آن را (نسخه پی دی اف) بخوانید.

اول این نامه را که از سوئد رسیده بخوانید:

«چند روز پیش بعضی از سایت های ایرانی عکسی رو منتشر کردند که یک نماینده ایرانی تبار حزب محافظه کار سوئد را در همایش بزرگ ایرانیان در ایران نشون می داد.  تعداد این عکس ها رسید به سه و شاید بیشتر هم بشه. عکس ها را می تونید در نشانی زیر در اینترنت ببینید. اون آقای ماشالله چاق و چله ای که در عکس اول و دو تا عکس آخر هست و کراوات سرخ با راههای آبی داره اسمش رضا خلیلی دیلمی ست و نماینده مجلس قانونگزاری در سوئد:
http://www.stockholmian.com/news/persiska/2010/08/015_encrypt.htm
 جناب خلیلی دیلمی فکر نمی کرد که خبرگزاری فارس ازش عکس بگیره و عکسها برسه سوئد. دیروز که عکسها در سایت استکهلمیان و بعد در سایت کانون زندانیان سیاسی منتشر شد، ایرانی ها تعداد زیادی ایمیل نوشتند به سایر نمایندگان مجلس از حزب محافظه کار. از جمله خود من هم نامه نسبتا مفصلی نوشتم در اعتراض به این قضیه. بعد از منبع مطمئنی شنیدم که گروه پارلمانی حزب محافظه کار جلسه اضطراری تشکیل داده و جناب خلیلی رو بازخواست کرده. جناب خلیلی اول اصلا انکار میکنه که در ایران بوده ولی وقتی عکسها رو می بینه یادش میاد که ایران بوده.
بعد از اون ایشون به ایمیلی که خود من زده بودم، ج&