نامۀ مادر 86سالۀ دکتر قاسم شعله‌سعدی به رهبر جمهوری اسلامی و پیام استمداد خواهر حمید قاسمی که در کیهان 1403 (هفتم اردیبهشت) به‌چاپ رسید، هرکدام سندی است ماندنی در تاریخ تا آیندگان بخوانند و بدانند آن «عدالت علی‌گونه» که انقلاب اسلامی وعده می‌داد چگونه عدالتی بود.

وقتی «شاه رفت» و «امام آمد»، روز و شب سرودی از تلویزیون و رادیو پخش می‌شد با این کلام آهنگین: «دیگر نه زنجیری، نه زندانی».

قدرت به دست کسانی افتاده بود که اکثراً طعم زنجیر و زندان را کشیده بودند. همین سابقۀ مظلومیت به آنها حق می‌داد بیرحمانه به شکار کارگزاران رژیم پیشین بپردازند و بگیرند و بکشند. این کشتار و این رفتار به‌عذر «تصفیۀ انقلابی» توجیه می‌شد. در دورانی که رویارویی دشمنان در زمان جنگ و در میدان جنگ تابع قانون و قاعده‌ای است و قوانین بین‌المللی رفتار و افزار جنگی را محدود می‌کند، انقلاب قانون دیرینۀ خود را دارد. قانونی که حد و مرز در برخورد با ضد انقلاب نمی‌شناسد. خاصه وقتی کسانی که اسیر انقلابیون می‌شوند سابقۀ عداوتی با زندانیان سابق و حاکمان لاحق داشته باشند.

با همۀ این احوال، دو عامل نویدبخش وجود داشت که آن شعارِ «دیگر نه زنجیری، نه زندانی» را به مردم بباوراند. یکی حضور مؤثر روشنفکران در کارگردانی انقلاب و دیگر، نقش روحانیون در کشاندن توده‌های مردم به صحنۀ انقلاب.

■ لبخند کاترین

محمدرضا حمیدی

از چند روز پس از اجلاس استانبول روزنامه‌های جمهوری اسلامی سعی کردند با درج مقالات متعدد به خوانندگان خود القا کنند که این بار رفتار متفاوت نمایندگان 1+5 فضای مطلوبی برای مذاکرات با ایران به‌وجود آورد و این رویکرد جدید خنده بر لبان سعید جلیلی مذاکره‌کنندۀ ارشد جمهوری اسلامی و بارونس اشتون مسؤول امور خارجی اتحادیه اروپا نشاند. آنها سپس نتیجه گرفتند که دلیل توافق بر سر ادامه مذاکرات در بغداد به‌معنای قبول واقعیت ایران هسته‌ای و اعتراف به حقانیت آن است و اکنون نیز مذاکرات مطابق میل جمهوری اسلامی ایران پیش می‌رود.

■ دام!

خیراندیش