انتخابات آزاد قبل از برگزاری همه پرسی بی معناست

اکنون نیز رگه هایی از حالت های احساسی و عاطفی در روند مبارزه با جمهوری اسلامی دیده می شود، مثلا هنگامی که مهندس موسوی، حجت الاسلام کروبی و یا حجت الاسلام خاتمی از لزوم انتخابات آزاد سخن می گویند بخشی از جریان های اجتماعی و نیروهای سیاسی بدون دقت در مفهوم «انتخابات آزاد» تنها با هیجان سیاسی و خالی از تعمق و تامل آن را نشانه آزادیخواهی اصلاح طلبان می دانند.

برگزاری یک انتخابات آزاد قبل از این که قانون اساسی فعلی جمهوری اسلامی معلق شود غیر ممکن است. در جمهوری اسلامی نهادهای «ظاهرا» انتخابی دارای تاثیر و قدرت کافی نیستند بنابراین «رای دادن» در چنین فرآیندی «غیرموثر» است. اگر تمام نمایندگان مجلس شورای اسلامی، رئیس جمهوری، اعضای شوراهای شهر و روستا هم در اختیار نیروهای سیاسی مخالف وضع موجود قرار گیرد، نهاد ولایت فقیه، شورای نگهبان، مجمع تشخیص مصلحت نظام، قوه قضاییه و حتا سپاه پاسداران انقلاب اسلامی می توانند به خاطر دارا بودن «قدرت واقعی» جلوی هرگونه تحول و تغییری را بگیرند. نمونه تجربه شده این موضوع ریاست جمهوری هشت ساله محمد خاتمی، مجلس ششم با اکثریت اصلاح طلبان و اعضای اصلاح طلب شورای شهر و روستا بودند که حتا نتوانستند یک تبصره و قانون را برخلاف نظر ولی فقیه تصویب کنند.

«انتخابات آزاد» در جمهوری اسلامی نه تنها موثر نیست بلکه «ممکن» هم نیست. ساختار نظام سیاسی در جمهوری اسلامی ساختاری استبدادی و تک صدایی است. در این روند ولی فقیه با استفاده از اهرم شورای «غیرمنتخب» نگهبان می تواند «تمام» نامزدهای منتقد و مخالف وضع موجود را حذف کند. کما این که در سی و دو سال گذشته جمهوری اسلامی هرگز به احزاب سیاسی منتقد مانند نهضت آزادی ایران، جبهه ملی ایران، حزب پان ایرانیست، گروهها و سازمانهای چپ و احزاب لیبرال هرگز اجازه نداد تا در انتخابات ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی، شوراها و مجلس خبرگان کاندیدا شوند.

برگزاری هر «انتخابات آزاد»ی بستگی کامل به برگزاری یک همه پرسی بر سر قانون اساسی دارد. زیرا قانون اساسی فعلی به ولی فقیه و نهادهای زیر نظر او این امکان را می دهد تا به طور کاملا «نظام یافته» از برگزاری انتخابات آزاد جلوگیری کنند.

کسانی هم که اکنون وعده انتخابات آزاد می دهند بر دو دسته هستند. گروهی از نیروهای اپوزیسیون قدیمی جمهوری اسلامی که با خوش خیالی و ساده لوحی سیاسی برگزاری انتخابات آزاد در جمهوری اسلامی را باور کرده اند و دسته ای دیگر اصلاح طلبان حکومتی هستند. کسانی مانند اردشیر امیر ارجمند که با سوء استفاده از موقعیت سیاسی خودشان طبق یک پروژه حساب شده انتخابات آزاد را بدون طرح کردن «ملزومات» آن مطرح می کنند. به نظر می رسد هدف واقعی اصلاح طلبان از طرح موضوع انتخابات آزاد این است که خود آنها بتوانند در انتخابات مختلف شرکت کنند و بار دیگر با اصولگرایان در قدرت شریک شوند.

 آیا هدف آنان تغییر رفتار احمدی نژاد است؟ برکناری احمدی نژاد است؟ تغییر رفتار رهبر جمهوری اسلامی است؟ برکناری خود خامنه ای است؟ تغییرات جزئی در نهاد ولایت فقیه است؟ حذف ولایت فقیه است؟ اصلاح قانون مجازات اسلامی است؟ اصلاح قانون انتخابات است؟ اصلاح قانون اساسی است؟ تغییر قانون اساسی است؟ یا تغییر جمهوری اسلامی به یک نظام دمکراتیک و سکولار است؟

به هرحال برگزاری یک انتخابات آزاد، عادلانه و شفاف تنها «پس از» برگزاری یک همه پرسی بر سر قانون اساسی امکان پذیر است نه قبل از آن. نباید اجازه داد اصلاح طلبان حکومتی با غبارآلود کردن فضا و سوء استفاده از اختناق موجود بار دیگر مانند رهبر و مرشدشان خمینی مردم را دچار یک انسداد و سوء تفاهم تازه کنند.