کیهان آنلاین

آگهی می پذیرد

 

با بخش آگهی تماس بگیرید تا کیهان لندن امکان برقراری ارتباط با مخاطبان شما را در سراسر جهان فراهم آورد

تأسیس در تهران سوم خرداد 1321

تأسیس در لندن اول ژوئن 1984

kayhanonline-London

با کیهان آنلاین همکاری کنید

برای کیهان خودتان عکس و خبر بفرستید

نظر خود را با ما در میان بگذارید

نه تنها خبر بلکه لابلای سطور را

 در کیهان لندن بخوانید

کیهان لندن را مشترک شوید

تا همراه هفتگی و همیشگی شما باشد

آبان 1389

با پستچی و ستون پست

 کیهان لندن مکاتبه کنید

بگویید و بشنوید

 بپرسید و پاسخ بگیرید

postchi@kayhanlondon.com


به بازار اطمینان نکنید

رقبا زیاد هستند

آگهی در کیهان آگاهی می آورد


Albion College


بازارچه اصفهان


گالریا رستوران


دکتر ابراهیم محجوبی


مدرسه ایرانی رستم


Utupia Modern Persian Bar Resturant


به بازار اطمینان نکنید

رقبا زیاد هستند

آگهی در کیهان آگاهی می آورد




به بازار اطمینان نکنید

رقبا زیاد هستند

آگهی در کیهان آگاهی می آورد

 

سیروس صابری

 

موج سوم مهاجرت جوانان ایرانی

 

سی و يک سال پيش وقتی امیر عباس هویدا در رد اتهامات دادگاه انقلاب چيزی به اين مضمون گفت که  ًمن گناهی نداشتم، سیستم بد بود ً  بسياری از مدعیان روشنفکری و رهبری سیاسی به ریش او خنديدند و رسانه ها آنرا به عنوان  اظهار نظر مسخره نخست وزيری که از سيستم انتقاد می کند بازتاب دادند! چنانچه گوئی اهل فکر و قلم آن روز آن چنان از عشق انقلاب ذوق زده شده بود و از هول هلیم در دیگ افتاده بود که درک مفهوم سيستم برايش دشوار می نمود. بايد سالها می گذشت تا محمد خاتمی پس از هشت سال ریاست جمهوری در مقابل هزاران دانشجو و دوربین تلویزیون ها اشک به چشم آورد و چيزی به اين مضمون بگوید که  ًبنده تقصير نداشتم، تدارکاتچی بودم، سيستم چنين بود! ً

چند سال است که احمدی نژاد در هر فرصتی بر لزوم مبازه با فساد تاکيد می کند و وعده مجازات مفسدان اقتصادی را به مردم می دهد. حتا گفته است که فهرست نام و مشخصات آقازاده های رانت خوار را در جيب دارد. علی خامنه ای نيز سالهاست در اين باره حکم صادر می کند، پند و اندرز می دهد ، توپ و تشر می زند و روضه می خواند. نتيجه همه اين قيل و قال ها امروز به محاکمه احتمالی، فقط احتمالی، يک آقازاده منجر شده است که آن يک نفر هم فراری است و فعلاً با ميليون ها دلار ثروت در لندن می خورد و می چرخد و به ريش دولت و ملت می خندد! چرا؟ چون سيستم بد است!

در اینجا عامل حسن نیت و یا سوء نیت مقامات سياسی به هیچ وجه مورد نظر  نیست زيرا من نه از نیت و قلب و دل دیگران با خبرم و نه از شما چه پنهان برای این حرفها اهميت قائلم. فقط یقین دارم که اگر در هریک از کشورهای جهان  ًسیستم ً  بد باشد، حتا هوشمندترين سياستمداران نیز جز آنکه خود را به معنای دقیق کلمه  ًآلوده ً  کند، کاری

از دستش برنمی آيد.   ًسيستم ً مصداق خانه ایست که وقتی  پای بست آن خراب شد ، خواجه به شرط عقل، يا بايد آن را در هم بکوبد و خانه نو بسازد و يا قبل از آنکه سقف روی سرش خراب شود از آن بگريزد و در مسجد بخوابد.

 نسل سوم جوانان تربيت شده و دانش آموخته  ایرانی که امروز به اميد زندگی درجوامع دمکراسی سرزمین آبا و اجدادی خود را ترک می کنند، آن هم سرزمينی  که در آن چنان گنجی یافت شده است که در افسانه ها متصور نبوده است، چه دليلی جز اين می تواند داشته باشد که خانه از پای بست ويران است و هر روز بخشی از سقف بر سر ساکنان فرو می ريزد و مصيبت ايجاد می کند؟  پس اگر نمی توان خانه ای نو ساخت، لابد باید از خانه ويرانه گریخت.

دمکراسی چراغ جادوی علاء الدين نيست که همه آرمان ها و آرزوهای مردمان را برآورده کند. نوعی سيستم است برای مديريت جامعه. عيب و نقص زياد دارد ولی از ديگر سيستم ها کم عیب تر است ، مضافاً بر اينکه محسناتی دارد که ديگر سيستم ها ندارند.

يکی از نقاط ضعف دمکراسی این است که حفظ و حراست از آن به مراتب سخت تر از هرنوع سیستم خودکامه فردی و یا گروهی است زيرا اتخاذ تصمیمات الزاماً به توافق اکثريت و رضايت نسبی اقليت نياز دارد و کسب توافق و رضايت عمومی بسيار مشکل است. حسن بزرگ اش آن است که چون تصميمات بر اساس عقل جمع اتخاذ می شوند، ضريب خطا به مراتب کمتر از نظام های خودکامه است بنابراین مردم در جوامع دمکراسی از امنیت نسبی، عدالت نسبی و رفاه نسبی بیشتری برخوردارند تا جوامع خودکامه. 

با اين همه شايد بزرگترين دستاورد دمکراسی آن باشد که تحقيق را جايگزين تفکر صرف  کرده است. زمانی رهبری فکری مردمان را متفکران هوشمندی بر عهده داشتند که بسياری از آنان اهل تحقيق نبودند (اکثر پيامبران در دوران جوانی چوپان بودند و لذا اين فرصت شغلی را داشتند که تمام روز در آغوش آرام طبيعت فکر کنند و طبعاً به نتايجی

نيز می رسيدند که برای اشخاص عادی سحرانگيز و جذاب بود). در تمدن معاصر انرژی فکری را فقط برای تجزيه و تحليل مسائلی مصرف می کنند که در موردش تحقيق و مطالعه کرده اند . حدس و گمان و تخيل و تجسم فقط در حوزه ادبيات و هنر و يا مقولات شخصی مجاز است . شاهديم که در جوامع آزاد در پشت سر هر چند هزار مدیر کارآمد و کاردان سياسی و اقتصادی يک فیلسوف محقق و متفکر نشسته است، حال آنکه در ميهن اسلامی ما در مقابل هر یک از مدیران ناشی و بی کفایت، هزار فيلسوف معمم و مکلای کله پوک و پر مدعا صف آرائی کرده اند. اين امر سبب شده است که جامعه ما به آزمایشگاه افکار و عقاید من دراوردی سياسی تبدیل شود و هموطنان ما نيز چون موجودات آزمایشگاهی بازيچه آزمون و خطای سیاست بازان شوند.        

 

 

□□□ تکفروشی کیهان در فروشگاه های ایرانی

□□□ اشتراک کیهان: کیهان را مشترک شوید

 

© Kayhanlondon 2000-2010 U.K. London