درآستانه روز جهانی زن یک فقره مبارز به نام مهرانگیز کار ستایش نامه ای نوشته در مدح زهرا رهنورد، و گفته باید اول ستایش کنیم و بعد محترم بداریم! شخصا برای هیچ کسی آرزوی زندانی شدن و آزار دیدن از طرف امام خامنه ای را نمی کنم ولی معنی اش این نیست که هر زندانی را باید «ستایش» کرد تا مثلا زهرا رهنورد بشود نماد و سمبل قابل ستایش در هر شرایطی...

 خیلی از زنان و دختران در حکومت اسلامی از جمله برای «آزادی» با نام و بی نام کشته و حتا سنگسار شدند. رسما در زندان اسلام به آنها تجاوز شد ولی کسی صحبت از ستایش آنها نکرد . خانم مهرانگیز کار بهتر است فراموش نکند که تابو شکستن کار ماموت های سیاسی دیروز نیست. دعواهای خانوادگی بین حاکمان که اسمش تابوشکنی نیست. 33 سال است همه در داخل حکومت اسلامی برای سهم و قدرت بیشتر دعوا دارند!

 تنها موضوع قابل ستایش برای هر انسانی همانا "آزادی" است.  سمبل های زهرا رهنورد مشتی امام زاده و امام است. حضرت رقیه و حضرت سکینه و حضرت معصومه، چادر و ریش و امام حسین  و اصلاح قانون اساسی و اینا... با جامعه ای که چنین سمبل هایی دارد حتما که «روز جهانی زن» خیلی نام و نان توشه!

در این میان خانم شیرین عبادی هم بیانیه داد برای روز جهانی زن و فراخوان داد که برویم به خیابان! قسمتی از بیانیه را می خوانیم:

«روز ۸ مارس امسال (۱۳۸۹) روز ویژه ای است، در این روز علاوه بر حقوق برابر زنان، خواست‌های دموکراتیک مردم ایران نیز مورد مطالبه قرا ر می‌گیرد – مبادا که در گیر و دار حوادث سیاسی، خواسته بر حق و همیشگی خود را که «تساوی حقوق» است فراموش کنیم – در این روز همگام و هم دوش با برادران هم‌وطن خود به خیابان‌ها آمده و از خواست همگانی حمایت می‌کنیم، زیرا که دسترسی به «حقوق برابر» جز در یک حکومت دموکراتیک امکان پذیر نیست، اما نباید اجازه داد که به بهانه بروز بحران سیاسی و یا پرهیز از تفرقه باز هم خواسته‌هایمان را نادیده بگیرند و بدیهی است که دسترسی به «حقوق برابر» متضمن اصلاح قوانین تبعیض آمیز است و رسیدن به این هدف، مستلزم اصلاح موادی از قانون اساسی است تا امکان چنین اصلاحاتی فراهم آید و از این رو بازنگری در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، نه یک خواست سیاسی بلکه مقدمه یک حرکت مدنی است» (اصول ناکافی . جلد 2011 . صفحه 1102. روایت نوبل).
 

دقت کنید که چقدر مثلا با هوشیاری نوشته شده است. اولا موضوع زنان را از سیاست جدا می کند ، زن را چه به سیاست؟! و دوم، با حرکتی مدنی و غیرسیاسی در نظام ولایت فقیه و حکومت اسلامی دنبال حق تساوی زن و مرد و بازنگری در قانون اساسی اسلام است! باز هم بخوانید و باز هم بخندید یا گریه کنید...

حرکت مدنی ... جنبش مدنی ... اصلاح قانون اساسی ... خانم عبادی شما در چه سالی و در چه جغرافیایی زندگی می کنید؟ جهت اطلاع شما و بقیه عوام ابتدا مجبورم واژه مدنی را کمی بشکافم! هیچ جنبش مدنی خارج از بافت سیاسی هیچ کشوری قابل اجرا نیست. به عنوان مثال جنبش مدنی مارتین لوترکنیگ در امریکا که هدفش رفع تبعیض بین سیاه و سفید بود بر بستر تاریخی نظام سیاسی امریکا قابل طرح شدن بود. هر جنبش مدنی باید بر بستر تاریخی و نیاز روز جامعه خودش باشد تا به سرانجامی برسد. جنبش مدنی مارتین لوترکینگ از نظر نیاز اجتماعی و سیاسی توانست در فاز عمل موثر واقع شود. جامعه امروز ایران هم تنها نیازش ریشه کن شدن تمام سیستم حکومت اسلامی است .

 بسته شدن شکاف و اختلاف فرهنگی بین سیاه و سفید در جامعه امریکا مستلزم بلوغ سیاسی روشنفکران و جامعه امریکا بود. قبل از شروع هر جنبش مدنی باید و ابتدا  مسیر سیاسی آن هموار شده باشد تا در میدان عمل موفق شود . اگر این قاعده عکس باشد که دیگر اسمش جنبش مدنی نیست. اختلاف بین جامعه ایران و حکومت اسلامی از جنس اختلاف بین سیاه و سفید نیست، از جنس آزادی و استبداد است. از جنس ناآگاهی سیاسی نیست تا هر وزغی هر مزخرفی را به حلق جامعه بریزد. بافت سیاسی حکومت اسلامی ربطی به دنیای انسانی و امروز ندارد. حاکمان مسلمان و یا مسلمانان حاکم در هیچ زمینه ای توان کنار آمدن با دنیای انسانی و مدرن را ندارند. حالا بازم قارقار کنید و بگویید اصلاح قانون اساسی اسلام!

 ولی باور کنید این همه را خودشان هم می دانند. تمام زورشان از به کار بردن کلمه "مدنی" همانا قانونی دانستن اعمال خشونت یک طرفه از طرف حکومت اسلامی و دعوت مردم به  پرهیز از رادیکالیزم و راضی شدن به نسخه های بدلی و مثلا مدنی است!

 به ملانصرالدین گفتند : روباه تخم میذاره یا بچه؟ ملا کمی فکرکرد و گفت: از این جونور هرحقه و کلکی بر میاد .

 حالا هم  داستان این جنبش «سبز» دیروزی و مدنی امروزی و آرشیتکت های گاگولش است و مدافعانش که ساز جدیدی کوک می کنند. ما که می دانیم می شود مثل بعضی ها هرروز و به هر بهانه ای بیانیه داد. می شود 60 سال منتظر ماند تا این جنبش مدنی راه به اصلاح قانون اساسی اسلامی هم ببرد. می شود خیلی کارهای دیگر هم کرد. فقط خواهشا هر سازی خواستید کوک کنید چند پارامتر را فراموش نکنید:

 اول اینکه ما در قرن 21 هستیم یعنی شما با مخاطب قرن 21 طرف هستید، نه با ابلهان! زمان امیرکبیر و یا حتا 33 سال پیش هم نیست!

دوم اینکه شما «روشنفکران» «سبز» «مدنی» ممکن است مثل همان روباه هر کاری ازتان بر بیاید ولی زرنگ تر از امام باقر نیستید!  سقف جنبش مدنی در حکومت اسلامی، حل و فصل دعوای زناشویی پرندگان و چرندگان است و نه آزادی و برابری انسانها!

 سوم اینکه آخوند اشکوری در دفاع از یه چیزی ... سخنرانی کرد و کلی چائید!

جنبش آزادی خواهی مردم ایران 100 سال است که در جریان است. آخه به کی بگم که از همان دوران مشروطه کسی حرف از جنبش مدنی نمی زد و این سلیقه ای یا انتخابی نیست و متاسفانه جبر است و از بافت سیاسی حکومت های وقت ناشی می شود. در هیچ جنبش مدنی مردم فریاد نمی زنند مرگ بر دیکتاتوری! تو گوش هر خری اینقدر مردم داد زده بودند مرگ بر دیکتاتوری... تا حالا پروفسور شده بود. جنبش مدنی شعارش و شکلش به راحتی قابل تشخیص است و نمی شود آن را تقلب کرد.

گفتم که روز جهانی زن برای خیلی از "روشنفکران جویای نام و نان" نون دونیه! بابا، ولی نه دیگه اینقدر بی ریخت!