دلشاد روانبخش رسولی

 خروش غافلگیر کنندهٔ جنبش اعتراضی در ایران

بازخورد تحولات اجتماعی، سیاسی اخیر در کشور‌های اسلامی در نهایت به روز خشم و انزجار ملی‌ در کشورمان که سر آغاز همین تحولات اجتماعی ، سیاسی اخیر در منطقه خاورمیانه بوده بدل گشت. این در حالیست که اغلب تحلیل گران مسائل ایران در خوشبینانه ‌ترین حالت، پیش بینی‌ چنین روزی را با توجه به موج سرکوب وحشیانهٔ هم میهنان معترض در طول ۲۰ ماه گذشته که به دست رژیم اسلامی ضدّ انسانی‌ تهران صورت گرفت، در آینده‌ای نه چندان دور تاویل کرده بودند (نه این چنین نزدیک)  و بر همین اساس وقوع روز خشم ملی‌ در کشورمان را هیچ گاه ۲۵ بهمن ماه ۱۳۸۹ تصور نمی‌‌کردند. همین عدم پیش بینی‌ و یا بهتر بگویم غافلگیری تحلیل گران از حرکت دلیرانهٔ مردم کشورمان در روز ۲۵ بهمن ماه ۱۳۸۹ هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا را واداشت تا در پیامی رسمی‌ به اعلام حمایت دولت آمریکا از حرکت شجاعانهٔ اعتراضی مردم کشورمان بر آید و به ناچار عزم مردم ایران در تعیین سرنوشت خود را بپذیرد تا بتواند دولت متبوعش را در آیندهٔ دولت مردمی ایران شریک مناسبات مقتضی خود گرداند.

این که اعلام حمایت رسمی‌ دولت آمریکا از حرکت اعتراضی و حق طلبانهٔ مردم کشورمان پس از آن همه مماشات با رژیم اسلامی تهران در حالی‌ که جامعه ما در طول زمامداری این حکومت منحوس اسلامی متحمل ویرانگر‌ترین پسرفت‌ها چه از لحاظ زوال اقتصادی و چه به لحاظ زوال فرهنگی‌ ، اجتماعی و هویتی گشته چرا اینک که طوفان خشم مردم وزیدن گرفته صورت می‌گیرد جای تأمل بسیار دارد ، اما نکتهٔ ارزشمند و قابل توجه این مساله، علت پدید آمدن این تغییر روند مصالحات بین رژیم آخوندی و کشورهای قدرتمند است که همانا تاثیر قدرت ارادهٔ مردم کشورمان در ایجاد تغییر در سرنوشت خود می‌‌باشد.

در اصل هم اینک این بازخروش غافلگیر کنندهٔ جنبش اعتراضی در ایران که سر آغاز دور جدید اعتراضات فراگیر مردمی در کشورمان می‌باشد بدون اغراق سرنوشت ساز‌ترین تقابل میان مردم ستم کشیده و حاکمان غارتگر می‌‌باشد. پس به همین لحاظ آنچه بیش از هر مولفه‌ای در این کارزار حساس لازم است هوشیاری مردم و تصمیم گیری درست آنان در مقابل پلشتی نقشه‌های این دژخیمان خانگی است و این بدان معناست که مردم می‌‌بایست در این آخرین سنگرگاه تا به آخرین نفس مبارزه کنند و با استفاده از تجربه مردم مصر که در دیکته کردن خواسته‌هایشان به دیکتاتور کشورشان با ماندن در میدان، به هیچ عنوان میدان مبارزه را خالی‌ نکنند. چرا که طبق سناریوی از پیش طراحی‌ شدهٔ رژیم آخوندی  ۲۵ بهمن ماه ۱۳۸۹ مناسب‌ترین فرصت برای پوست اندازی رژیم از نظام جمهوری اسلامی به حکومت اسلامی است. طبق این سناریوی ضدّ انسانی‌ در صورت مهار و سرکوب این موج اعتراضی، این بار از درون جعبهٔ پاندورای اسلامی دیو بیرون جهیدهٔ ولی‌ فقیه کمر به کشتار تمام اربابان چراغ جادوی جهل و جنایت اسلامی خواهد بست و به این بهانه بنای اعلام رسمی‌ برپایی حکومت اسلامی در ایران را به جانشینی مجتبی خامنه‌ای خواهد گذاشت و این یعنی‌ زدن ضربهٔ آخر به نفس آزادی خواه مردم میهنمان.

با توجه به ریشه‌های بروز این اعتراضات اجتماعی اعم از فقر فزاینده، بیکاری گسترده، گرانی روز افزون و افسار گسیخته، فساد مالی‌، تبعیضات اجتماعی، قومی، دینی، جنسی‌ و شرایط وخیم حقوق سیاسی، اجتماعی و... شهروندان ایرانی که در بین کشورهای منطقه به بدترین حالات ممکن از سوی رژیم خونخوار اسلامی حاکم بر سرزمین مان به مردم ما اعمال شده، خالی‌ کردن میدان مبارزه توسط مردم به ستوه آمده به هیچ وجه متصور نمی‌‌باشد، حتا اگر رژیم خودکامهٔ تهران اقدام به برقراری رسمی‌ حکومت نظامی و بیرون آوردن تجهیز آلات جنگی خود از پادگان‌هایش نماید.

در این میان تنها وظیفه باقی‌ مانده بر گردن نیروهای نظامی و شبهه نظامی است و آن  پیوستن به صف مردمی است چرا که بقای حاکمان همیشگی‌ نیست ‌ و جاویدان خواست مردمان است.