بانو، که مست کرده حضـــورت کـلام را

شیرین کند به کام من این صبح و شام را

سرچشــمه تسلسل هستی، وجـود توست

لبـریز ِ عشـــق می کنی هـر تشنه کــام را

سـر تا به پا، تـو آیت عشــــق و محبتی

بخشیـده است خــدا به تو مهـر ِ مـدام را

مردان که سرسپـرده خشم و خشونت اند

بگذاشتی در عشـق، تو سنگ تمـــام را

باران رحمتی که کنی شعـله را خمـوش

ای کــــاش بســپرند به دسـتت زمـــــام را

سعدی به عزم کوی توشد ساربان عشق

حافــظ به یاد ِ چشـــم تو برداشت جام را

چون برگ سبز، فرش ِ قدم هات می کنم

این چـامه  گسسته و این شعر خــام  را

  7 مارس 2011 مونیخ

*****

تکدرخت و بهار

آمد بهار و از نفس اش خاک جـان گرفت

جـانی دوباره، باغـــــچـه ناتـوان گرفت

آن برف نامـــراد، شتــابانه پیـــر گشـت

این تکدرخـت ِ پیر، روان ِ جــوان گرفت

گلهـــا ز بند پنجـــــــره آزاد گـــشـته اند

پس می دهــد بهار هرآنچه خـزان گرفت

باران مست، نیمه شبان زد به شیشه ها

از من  نشــان کلبــه روسـتاییـان گرفت

در گـوش دشت ولـوله ها کـرد باد ِ صبح

خـاک غنوده، چشم ز خواب گران گرفت

آب از فــراز کوه خــرامید سـوی دشـــت

آن تشــنه کام، کـــام ز آب روان گـرفت

چشمم به ذهن خسته کند چاپ، پشت هم

عکس شگـوفه را که کران تا کران گرفت

کوچیـدگان ز باغ، به بـاغ آمــدند بـــاز

شـاخی فـرودآمـــده، شاخی فغــان گرفت

دوری ِ چنـــد ماهـــه عشـاق سـر رسـید

جســم درخـت قـدرت آتشــــفشان گــرفت

از شرم و ناز، چهره هرلاله سرخ  گشـت

رنگی عجیب صـورت هر ارغــوان گرفت

نرگس خمـــار ِ ناله بلبـــل نشسـته بود

بلبــل، ازو ســراغ  دل باغـبـان گـــرفت

از برف و باد و غـارت ِ پاییز باک نیست

آن را که از شکوفه عشق ارمغان گرفت

در هر بهـار  باز بپرســم من از بهــــــار

یاری که قهــر کرده، کجــا آشیـان گرفت