لطفاَ آرام!

لطفاَ آرامتر!

نظم را نگه دارید،

نظام ما را هم.

نبرد ما

مدنی ست.

شما لازمید مردم!

برپا خیزید،

 اما،

از جا نپرید لطفاَ.

هشدار

در ضرب خشم تان

نشکند خرده شیشه ای.

به میدان آیید، اما

با مشت پنبه ای.

با مشت فشرده

 ما را

کاری نیست.

به میدان آیید

فریاد برکشید

   "رای من کجاست؟"

کار دیگر نه

شعار دیگر نه

کار ما اصلاح است

شعار ما برچیدن نیست.

آنها می کشند،

آنها می درند،

آنها را بر لب

یا علی ، سید علی ست.

ما را هم

یک کلام است تنها:

یا حسین ، میرحسین.

آن را فرو کشید،

این را فرا کشید.

ناز شست تان مردم

مهره ها را عوض کنید،

اما

استبداد عزیز ما را،

جمهوری قشنگ مان را

نگه دارید.

لطفاَ آرام!

التماساَ آرام!

نبرد ما

مدنی ست.

تو چه سبزی امسال

رنگ‌ات

رنگ تابستان است،

رنگ‌ات

رشک جنگل‌هاست.

ماه سبزم!

سینه‌ات اما زمستان است

سینه‌ات برفی‌ست،

پیراهنی سفید

بر تن داری.

دلت پر خون است،

می دانم.

دلت را می‌درند امسال

و پیراهن‌ات

سرخ می‌شود

               از خون. 

اما،

تو می‌مانی، ای نامیرا

زیرا تو

ماه رستاخیز

ماه پیروزی

ماه رنگارنگم،

رنگ پرچم ایرانی!

ای سرخ

ای سفید

ای سبز!

اینک، هنگام است.

امسال

آن چنگال سیاه را

از سینۀ سپید‌ت

                بردار!