نام: حق

موضوع: از چه می ترسید؟! آمدن پادشاهی یا رفتن جمهوری اسلامی؟!

خانم فرح دوستدار محترم، در بخش "نظر" کیهان آنلاین نوشتار شما را با عنوان "روشنفکر کیست؟" را خواندم که نقدی است بر انتقادات از نظرات خانم بقراط. به عنوان نمونه ما را ارجاع داده اید به نقدهای گلمرداد مرادی و یدالله بلدی به نوشتار خانم بقراط "از چه می ترسید؟! آمدن پادشاهی یا رفتن جمهوری اسلامی؟!" اینها را هم خواندم. انتقادات زیادی به این دو "نقد" از خانم بقراط وارد است که اگر کارشناسی بخواهد نقدی جامع از آنها را بنویسد، مثنوی 70 من کاغذ خواهد شد و این از عهده امثال من خارج است چون این خود هنر و مهارتی است که به تجربه من حتا بسیاری از کسانی که خود را ژورنالیست و مفسر و تجزیه و تحلیل گر و روشنفکر و یا فعال سیاسی جا می زنند، فاقد این هنر و مهارت هستند! من به عنوان یک مصرف کننده و مشتری می توانم نظرم را بدهم.

نظر من این است که این نوشتار خانم بقراط از چنان پایه استواری برخوردارست و چنان متقاعد کننده است که حتا تواناترین مخالفانش هم قادر به نقد از آن نیستند که نیستند ولی خیلی عصبانی هستند. خانم بقراط، انگشت اش را روی آن نقطه خیلی حساس گذاشته است و از آن نقطه حساس، با هنرمندی شگفت آورش، عنوانی به غایت تحریک آمیز برای مخالفانش آفریده است. این عنوان به قدری رک و پوست کنده و چالشگر است و همه مقاله را در خودش دارد که موافق و مخالف و کنجکاو را مثل آهن ربا به خود جذب می کند!

یک مسئله ملی بزرگی را که جمهوری خواهان عمدا ایجاد کرده اند تا جلوی شکل گیری یک آپوزیسیون قوی در مقابل رژیم بگیرد را خانم بقراط فقط در چند واژه "از چه می ترسید؟! آمدن پادشاهی یا رفتن جمهوری اسلامی؟!" بر ملا کرده است. روشن است که وقتی مشت یک دروغگو، ریاکار، کلاهبردار، و شعبده باز، باز می شود، مشتریانش را از دست می دهد و دکانش تخته می شود. نقادان این نوشتار خانم بقراط، حق دارند که با دیدن فقط عنوان "از چه می ترسید؟! آمدن پادشاهی یا رفتن جمهوری اسلامی؟!" ترس که سهل است که شوکه شده و رو در روی خود کابوس شان را نه در خواب بلکه در بیداری جلوی چشمانشان می بینند! اینها 33 سال ملت ایران را بر سر پادشاهی یا جمهوری سر کار گذاشته اند و این را بهانه ای ساخته اند برای جلوگیری از هر ائتلافی بر سر اصول دمکراسی و منشور جهانی حقوق بشر! 33 سال است که به همین بهانه خاک در چشمان مردم پاشیده اند تا ملت را از اصل مطلب که همانا حفظ رژیم و "انقلاب شکوهمند"شان است را منحرف کنند. 33 سال است که از رژیم کهریزکی و چپ کمونیست و سوسیال دمکرات گرفته تا همه رقم آخوند و تجزیه طلب فدرالیست تا جبهه ملی و "ایران لیبرال" مهشید امیرشاهی اش، با تمام تفاوت های راستین و دروغین شان روی یک اصل اتفاق نظر داشته اند و برایش در یک جبهه متحد قرار گرفته و در راهش کوشیده اند، اصل "پادشاهی هرگز تحت هیچ شرائطی نباید به ایران برگردد و هرگز نباید به عنوان یک گزینه به ملت ایران واگذار شود".

این اصل مقدس شان همه این ناهمگنان را در یک خانواده نگه داشته است و حفظ این اصل مقدس در آنها انقدر قوی است که حاضر بوده اند که رژیم با اعتماد به نفس کامل ایران را بر باد دهد و ملتی را به خاک و خون بکشد و حتا به دختران و پسران ما در کهریزک ها و خانه ها و باغ های مردم تجاوز جنسی کنند ولی پادشاهی برنگردد! اینها حاضرند که نام جمهوری به وسیله همین رژیم به یدک کشیده شود و ایران تکه و پاره شود ولی پادشاهی به ایران برنگردد! در میان اینها پیدا کنید آن وطن پرستان را که ایران و ایرانی برایشان از همه چیز و همه کس بالاتر باشد، اگر می توانید! جمهوری حتا واژه اش برای همه اینها از همه چیز و همه کس بالاترست و خانم بقراط با انگشت گذاشتن روی این نقطه حساس شان، آن چنان عصبیت و وحشت این جماعت را برانگیخته است که با نوشتارهای بی کیفیت شان، فقط خودشان را برهنه و بی اعتبار کرده اند و اگر آبرو و اعتباری هم داشتند با دست خود به این بانوی گرامی اعطاء کردند. تشت رسوایی همه این جمهوری خواهان برای من یکی بیش از هر زمان دیگری از بام افتاد و این را مدیون از چه می ترسید؟! از آمدن پادشاهی یا رفتن جمهوری اسلامی؟! خانم بقراط و واکنش های ابلهانه و کودکانه به ویژه نوشتار "نقدی" ملت ساز تجزیه طلب گلمراد مرادی که تاریخ معاصر ایران را به کل جعل و تحریف کرده است تا مثلا نقدی از این نوشتار خانم بقراط کرده باشد! پاینده ایران و ملت ایران.

119

16 بهمن